นานมาแล้ว  โลกเป็นเพียงวัตถุทรงกลมเรียบๆเปล่าๆไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจากน้ำแข็งก้อนใหญ่ กับนาฬิกาทรายเรือนยักษ์ที่มีปลายเปิด 

สามารถปล่อยทรายออกได้อย่างเดียว  น้ำแข็งกับนาฬิกาทรายเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เล็กร่วมทุกข์ร่วมสุข จนทั้งคู่เติบใหญ่เข้าสู่วัยหนุ่มสาว 

 ความงดงามของน้ำแข็งทำให้นาฬิกาทรายแอบชื่นชมหลงไหล  แต่ทุกครั้งที่พยายามแสดงสนิทสนมใกล้ชิด 

ความเย็นชาจากน้ำแข็งก็ทำให้นาฬิกาทรายต้องผิดหวังทุกทีไป

  วันหนึ่ง  นาฬิกาทรายทะเลาะกับน้ำแข็งอย่างรุนแรงถึงขั้นแตกหัก  นาฬิกาทรายร้องไห้เสียใจหนีไปอยู่อีกซีกโลกหนึ่ง 

 เวลาผ่านไปปีแล้วปีเล่า  นาฬิกาทรายกับน้ำแข็งยังไม่คืนดีกัน  ต่างคนต่างอยู่คนละซีกโลก

  จนมาวันหนึ่งเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่  ทำให้โลกจะต้องแตกออกเป็นสองส่วน

น้ำแข็งรู้ดีว่าถ้าโลกแตกออกเป็นสองส่วนแล้วก็คงไม่ได้เจอกับนาฬิกาทรายตลอดกาล 

แต่ด้วยทิฐิที่มีอยู่  น้ำแข็งจึงเลือกที่จะอยู่นิ่งๆแทนที่จะออกตามหานาฬิกาทราย

  ดวงจันทร์โจรผ่านมา  น้ำแข็งจึงถามว่าอีกซีกโลกเป็นอย่างไรบ้าง?

 ดวงจันทร์บอกว่า เพราะโลกกำลังจะแยกนาฬิกาทรายจึงปล่อยทรายออกมาปกคลุมรอยแยกของโลก เพื่อยึดไว้ไม่ให้แยกออกจากกัน

โดยหวังว่าจะได้กลับมาพบน้ำแข็งอีก ทันทีที่รู้น้ำแข็งจึงรีบออกตามหานาฬิกาทราย.........

  สายเกินไป  ทรายกำลังจะหมดจากตัวนาฬิกาแล้ว เมื่อน้ำแข็งมาถึงได้ยินเพียงคำพูดสุดท้ายจากปากของนาฬิกาทราย

"ฉันรักเธอ"

ความเย็นชาที่มีในตัวน้ำแข็งหมดลงทันที  น้ำแข็งจึงเริ่มละลายในขณะที่ทรายเม็ดสุดท้ายร่วงลงสู่พื้นดิน

 กลายเป็นน้ำทะเลที่อ่อนโยน  คอยโอบอุ้มผืนทรายที่บริสุทธิ์ อยู่คู่กันมาจนทุกวันนี้.....

...บางทีจะบอกรักกับใครสักคนได้ มันอาจสายไปก็ได้นะ  ลดทิฐิลงบ้างสิ ?....